Amansız dövüşçülerin arasında

MÜJDE IŞIL - Olaylar, seyircinin tahmin ettiği şekilde gerçekleşse de kendisini izlettirmeyi başaran bir film “The Furious/Amansız”. İntikam ve kaçırılma hikâyesinden beklenen neredeyse tüm klişelere sahip. Ama özellikle türün tutkunlarının reddedemeyeceği kadar da afili bir yapım.

Konuşma engelli bir tamirci olan Wang Wei, kızı kaçırılınca ve polislerden de fayda görmeyince onu tek başına aramaya başlıyor. Koşma hızı ve dövüş tekniklerini görünce, onun sıradan bir tamirci olmadığı çıkıyor ortaya. Diğer tarafta ise yoksul ailelerin çocuklarının kaçırılmasını araştırırken ortadan kaybolan gazetecinin eşi Navin var. O da sıradan bir koca değil, dövüş tekniklerini çok iyi biliyor. Bu iki karakterin iş birliği koca bir çeteye meydan okuyor. Filmin, “Yeşil Yol”daki John Coffey’yi anımsatan bir karakteri ile mevcut.

“Amansız”ın yönetmen Kenji Tanigaki dublörlükten yetişme bir isim. Hong Kong yapımı filmin arkasında ise 2010’ların pek sevilmiş aksiyon filmlerinden “The Raid/Baskın”ın ekibi var. Endonezyalı dövüşçüler ve oyuncular Joe Taslim ile Yayan Ruhian, “Amansız”da da rol alıyor. “Baskın”, suçlularla dolu bir apartmana baskın yapan timin macerasını anlatırken “Amansız” da teknik olarak onunla aynı güzergâhı izliyor. Küçük kızın kaçırılma sahnesi dışında film büyük ölçüde kapalı alanda geçiyor. Çocukların şiddete dahil edildiği sahneler rahatsız edici olsa da filmin asıl amacı bol bol dövüş izlettirmek. Ve bunu fazlasıyla başarıyor. Dövüş koreografileri hayli uzun ve iyi çalışılmış. Üstüne, final yapmak yerine limiti artırdıkça artıyor. O kadar ki üçlü dövüş sahnesi ile seyircinin başını döndürüyor. Arka planda ise baba-kız, ayrı düşmüş sevgililer ve yoksul çocukların dayanışması ile duygusal damarını abartıyor. “Amansız”daki babayı canlandıran Xie Miao ile “Taken”da kaçırılan kızının peşine düşen baba rolündeki Liam Neeson’ı karşılaştırmaya vesile olması da filmin artılarından.

Başrolde bir Türk

Sophy Romvari’nin, kısa belgeseli “Still Processing”teki gibi kendi çocukluk anılarından yola çıkarak yazıp yönettiği “Blue Heron/Mavi Balıkçıl” Toronto, Locarno gibi festivallerde hayli ilgi gördü; ödüller ve övgüler topladı. Film 1990’larda yeni evlerine taşınan, Macar göçmeni Kanadalı bir ailenin iç sorunlarını, ailenin en küçük çocuğu Sasha’nın gözünden anlatıyor daha çok. Yazın hafifliği, güneşin enerjisi, suyun ferahlığı, sessizliğin huzuru içinde derin bir hüzün gizli aslında. Çünkü ailenin büyük çocuğu Jeremy, ruhsal sıkıntılar yaşıyor ve yaşatıyor.

Sophy Romvari ilk uzun metrajında bir yandan belgeselimsi bir tarza başvururken bir yandan Éric Rohmer sinemasını hatırlatıyor bir yandan da “Été 85/85 Yazı” gibi bir büyüme hikâyesine sırtını yaslıyor. Ailenin yaşadığı kaosu, sükunetle anlatıyor. Filmde küçük Sasha’yı yani yönetmenin çocukluğunu Eylül Güven canlandırıyor. İlk kez kamera karşısına geçtiği bu filmde diyaloğu yok denecek kadar az ama gerçekten doğal ve etkileyici bir performans çıkarmış.